Archive for the ‘FFT’ Category

Η ζωή είναι ωραία (ναι;)

Saturday, May 30th, 2009

Ο φίλος Κωνσταντίνος μας μεταφέρει το αισιόδοξο μήνυμα της Μαρίας για την ζωή με το οποίο και συμφωνώ.
Το παραπάνω όμως μου δίνει την ευκαιρία να μεταφέρω εδώ και την κραυγή αγωνίας που είδα σε ένα τοίχο στην Αθήνα:

Υπάρχει ζωή πριν τον θάνατο;

Μέσα από τον big-brother είδα ότι αρκετοί προσπάθησαν να μιλήσουν γι’αυτό. Η πιο ενδιαφέρουσα δημοσίευση κατά την γνώμη μου είναι αυτή

Άδεια;;; ποια άδεια;;;

Friday, February 20th, 2009

Ο παρακάτω διάλογος είναι φανταστικός, τα πρόσωπα ανύπαρκτα και έχει αυστηρά διασκεδαστικό χαρακτήρα – Αφορά το πως γίνονται τα έργα στο χωριό μου (και κατ’επεκταση στην Ελλάδα)

– Ας χτίσουμε ένα εμπορικό της προκοπής σε αυτήν την πόλη!
– Δεν είναι και άσχημη ιδέα, μπορούμε να βγάλουμε έτσι πολύ και γρήγορο χρήμα όλοι.
– Θα πρέπει να βρούμε μεγάλο χώρο διότι το χωριό μας αποτελεί [εξ][απ]ανέκαθεν το ΜΟΝΟ κέντρο των Βαλκανίων και θα έρχεται και κόσμος από έξω για να ψωνίσει.
– Δεν υπάρχει πρόβλημα, θα τα συμφωνήσουμε με την εκκλησία, θα μισθώσουμε έναν οικόπεδο που ξέρω ότι περνάει ένα ρέμα και έτσι τους είναι άχρηστο.
– Καλοοο, λες να τους χτίσουμε και μια εκκλησία εκεί για να μας το δώσουν φθηνότερα;
– Με τόσα που θα τσεπώσουμε, τους χτίζουμε και 3!
– Θέλουμε και πολύ χώρο για parking όμως.
– Θα το ξεκινήσουμε έτσι και θα επιτρέπουμε να παρκάρουν στις μπροστινές θέσεις που θα προορίζονται για ΑΜΕΑ, ηλικιωμένους, έγγυες κτλ.
– Ε εντάξει, αυτό έτσι και αλλιώς γίνεται στην Ελλάδα ρε!
– Καλά, μετά απο καμιά 2ετία και αφού θα γίνεται το αδιαχώρητο… θα το επεκτείνουμε.
– Ένα τέτοιο έργο πόσο χρόνο λες να χρειαστεί για να ολοκληρωθεί;
– Κοίτα αν είναι να γίνει σωστά θέλει πάνω από χρόνο, αλλά για να μην χάνουμε ενοίκια θα το τελειώσουμε τσακ-μπαμ, θα ανοίξουμε τα καταστήματα και μετά στην πορεία θα…. το τελειώσουμε.
– Ρε συ, δεν είναι τόσο απλό, αν δεν το κάνουμε όπως πρέπει θα έχουμε πρόβλημα με την άδεια.
– ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ αδεια;;;; ποια άδεια;;;;

_ΙΣΩΣ_ το αγαπητό taxalia να μπορούσε να το ψάξει λίγο και να κάνει κάποια ανάλογη ανάρτηση (χωρίς να με αναφέρει για… ευνόητους λόγους)

ΧΑΡΙΣΕ ΤΟ!!!!

Tuesday, February 17th, 2009

Από τύχή έπεσε το μάτι μου στο xarise to και είπα να το προωθήσω καθώς το βρίσκω μια αξιέπαινη προσπάθεια. Συγχαρητήρια σε αυτούς που το σκέφτηκαν – spread the word plz 🙂

τι είναι αυτό;

Friday, January 23rd, 2009

Ήρθα σήμερα με νεύρα στο γραφείο λόγω της βροχής επειδή έγινα λούτσα και έπρεπε να κολυμπήσω για να περάσω στο αυτοκίνητο μου που ήταν παρκαρισμένο μόνο στην απέναντι μεριά του δρόμου. Θα έγραφα λοιπόν ένα χαριτωμένο ξε-χε-στηριο (excuse my language) για την τριτοκοσμική χώρα που ζούμε…. ΑΛΛΑ υπέπεσε στην προσοχή μου αυτό. Τι είναι αυτό; Απολάυστε το.

Και μια όμορφη πρόταση

Monday, December 29th, 2008

Αυτές τις γιορτές, απλά αγοράστε ακόμα ένα δώρο
This holiday season get just one more gift

idea by amex 2001 Christmas holiday ad

the 5th of November

Wednesday, November 5th, 2008

και για να μην ξεχνάμε:

Remember, remember the 5th of November, the gun powder, treason and plot.
I know of no reason why the gun powder, treason should ever be forgot.

μια βόλτα στην όμορφη παραλία της ‘νύφης’…

Thursday, October 16th, 2008

Ο παρακάτω διάλογος είναι φανταστικός, τα πρόσωπα ανύπαρκτα και έχει αυστηρά διασκεδαστικό χαρακτήρα – Αφορά το έργο της ανάπλασης της νέας παραλίας Θεσσαλονίκης:

– Λες να εγκαινιάσουμε το έργο της ανάπλασης της νέας παραλίας;
– Δεν είναι και άσχημη ιδέα. Εξάλλου έχει μόλις 2 χρόνια που ασχολούμαστε με αυτό το έργο και είμαστε ακόμα στην μέση. Αν περιμένουμε να τελειώσει, πιθανόν να μην δουλεύουμε ακόμα εδώ.
– Ε ναι, και πρέπει να το δει ο κόσμος πριν το χαλάσουμε ξανά για την υποθαλασσια αρτηρία.
– ΧΜ… πότε λες να το κάνουμε; Κάποιο Σαββατοκύριακο για να μπορέσει να παρευρεθεί ο κόσμος ωστε να ξεχάσει τα προβλήματα της καθημερινότητας;
– Χαζός είσαι; Τα Σαββατοκύριακα δεν τα χαλάω για τέτοιες δουλειές.
– Να το εγκαινιάσουμε τουλάχιστον πριν την 28η Οκτ που γίνεται η παρέλαση; Έτσι ο κόσμος μετά την παρέλαση θα μπορεί να το απολαύσει με τις ώρες.
– Ναι αλλά έτσι θα σκορπιστούνε στα πάρκα με τις οικογένειες τους και δεν θα φαίνονται πολλοί στην τηλεοπτική κάλυψη της παρέλασης.
– Δίκιο έχεις.
– Ας το κάνουμε την επομένη αμέσως μέρα που είναι καθημερινή και ο κόσμος θα έχει δουλειά. Έτσι θα κάνουμε τα εγκαίνια για τους επίσημους και τους αργόσχολους μόνο και ο υπόλοιπος κόσμος θα μας δει από την ΕΤ3.
– Μέσα!!! Λες να κάνουμε και κάτι extra για να φαίνεται πιο ολοκληρωμένο; Να βάψουμε τις διαβάσεις των πεζών και τις διαγραμμίσεις του παραλιακού δρόμου;
– Έλα ρε.. έγραψες πολύ καλή ιδέα!!!
– Να κανονίσω τα συνεργεία για βραδινά έργα;
– Πας καλά;;; Αρχικά θα πρέπει να δώσουμε υπερωρίες. Μετά μην ξεχνάς ότι με την οικονομική μπογιά που απαιτούμε για το έργο, η οποία και πιθανόν αραιώνεται, σε 2 μέρες πάλι θα θέλουν βάψιμο και ο κόσμος θα λέει ότι δεν ενδιαφερόμαστε για την πόλη μας. Θα το κάνουμε μες την μέρα, ΠΡΩΙ μάλιστα που ο κόσμος πάει στις δουλειές του. Έτσι θα το προσέξουν σίγουρα!!!
– Ναι ρε αλλά δεν θα μας βρίζουν που τους ταλαιπωρούμε;;;
– Δεν το σκέφτηκες καλα. Τζάμπα δουλεύεις τόσα χρόνια εδώ; Η φιλοσοφία αυτή έρχεται σε σύμπνοια με την επέκταση πεζοδρομίων στην Β. Όλγας και Β. Γεωργίου και την “δημιουργία” νόμιμων θέσεων στάθμευσης, ώστε με τον βιασμό αυτών των κεντρικών αρτηριών όλοι οι οδηγοί να επιζητούν και να υποστηρίζουν την υποθαλάσσια.
– Αχ ναι ρε.. το 10ετές πλάνο αύξησης του κυκλοφοριακού που γίνεται με στένεμα των στροφών και διαβάσεων ώστε να περνάει μόνο ένα αυτοκίνητο, τα αρύθμιστα φανάρια και το ξύλωμα πινακίδων σε ΜΗ τακτά χρονικά διαστήματα ώστε να συνεχίζουν να σταθμεύουν παράνομα και έτσι να αποδίδουν τα εισπρακτικά μέτρα από τα πρόστιμα.
– Μην ξεχνάς το έργο των αστυνόμων που διορθώνουν την κατάσταση στους σηματοδότες και προκαλούν μποτιλιάρισμα εκεί που έχει ροή ο δρόμος, την άτυπη άδεια διπλοπαρκαρίσματος μετά τις 21:00 ΠΑΝΤΟΥ και το ‘ανέκδοτο’ των λεωφορειολωρίδων.
– Είναι τόσα πολλά… έχουμε βάλει πολλά λιθαράκια σε αυτή την πόλη.
– Και εγώ νιώθω περήφανος.

Και εις άλλα με υγείαν!

και μια σκέψη ακόμα (τζάμπα είναι) :-)

Monday, October 6th, 2008

Μου πήρε λίγη ώρα για να προσπαθήσω να το εκφράσω _ακριβώς_ όπως μου βγαίνει:

Όταν βλέπετε 1 ζευγάρι να χορεύει ερωτικά (σαν να είναι σε άλλη διάσταση) ένα τραγούδι που μιλάει για πόνο, για απογοήτευση και για χωρισμό…. ΦΑΝΤΑΖΕΣΤΕ πως θα χόρευε το ερωτικό;

και λίγος yalom για επιδόρπιο…

Thursday, September 25th, 2008

Και επειδή διαβάζω στον λίγο χρόνο μου το βιβλίο Staring at the Sun (Στον Κήπο του Επίκουρου), (για το οποίο θα γράψω λεπτομέρειες μόλις το τελειώσω – πάρα πολύ καλό), θα σταθώ στην χαρά που δίνεις όταν ευχαριστείς τα άτομα τα οποία πιστεύεις ότι σε βοηθήσανε να γίνεις καλύτερος (ότι σημαίνει αυτό)…
Την αρχή την είχα κάνει (ανώνυμα) το 2001, τελειώνοντας (yoo-hoo) την σχολή και παίρνοντας το πτυχίο μου, επηρεαζόμενος και από την 1 από τις 2 συμβουλές που μας είχε δώσει στην ορκομωσία ο πρύτανης: “Help Others”. Για μένα έκλεινε ένα κεφάλαιο εκείνη την εποχή καθότι τελείωσε η “θητεία” μου ως φοιτητής. Το μύνημα είναι για έναν εξειδικευμένο χώρο (IRC), αλλά πιστέυω θα πιάσετε την ιδέα.
Σας παραθέτω απόσπασμα από το πρωτότυπο

Edw a3izei na moirastw mia istorioula mazi sas: 🙂
Prepei na htan prin 4-5 xronia pou mphka irc kai
aneka8en hmoun admin. Sthn arxh loipon, kai to
omologw h klish mou gia na boh8aw htan mhdaminh.
Eixa thn tuxh omws na kanw kalous filous kai na
labw boh8eia apo PARA polla atoma se diafora 8emata.
Kai htan auta ta atoma pou me alla3an kai 8ewrhsa
oti afou panta ma panta uphrxe kapoios na me boh8hsei,
panta ma panta 8a prospa8w na boh8aw se 9emata IRC
`h se o,ti allo gnwrizw. Gi’auto kai auto to mail
to 8ewrw kai mia dhmosia alla anonumh euxaristia
pros autous, afou oi pio polloi einai hdh melh ths
help list.

Νομίζω ότι σήμερα είμαι έτοιμος να ευχαριστήσω κάποιους και δημόσια… (soon to come)

Μια ομορφη ιστορία…

Thursday, September 25th, 2008

..από αυτές που κυκλοφορούν σε email και facebook την οποία θα ήθελα να σας μεταφέρω χωρίς τα επιμύθια (στείλτε την σε 10 ανθρώπους κτλ.)

Μία πραγματικά όμορφη ιστορία

Θα πάρει μόλις 37 δευτερόλεπτα να το διαβάσεις και θα αλλάξεις τον τρόπο σκέψης σου.

Δύο άνδρες, και οι δύο σοβαρά άρρωστοι, έμεναν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου.

Ο ένας άνδρας αφηνόταν να σηκωθεί όρθιος στο κρεβάτι του για μία ώρα κάθε απόγευμα για να κατέβουνε υγρά από τα πνευμόνια του.

Το κρεβάτι του βρισκόταν δίπλα στο μοναδικό παράθυρο του δωματίου.

Ο άλλος άνδρας έπρεπε να περνάει όλη την ώρα του ξαπλωμένος.

Οι άνδρες μιλούσαν για ώρες αδιάκοπα. Μιλούσαν για τις γυναίκες τους και τις οικογένειές τους, τα σπίτια τους, τις δουλειές τους, τη θητεία τους στο στρατό, πού πήγαν διακοπές.

Κάθε απόγευμα, όταν ο άνδρας δίπλα στο παράθυρο μπορούσε να σηκωθεί, περνούσε την ώρα του περιγράφοντας στον «συγκάτοικό» του όλα όσα μπορούσε να δει έξω από το παράθυρο.

Ο άνδρας στο άλλο κρεβάτι άρχιζε να ζει για αυτές τις περιόδους μίας ώρας όπου μπορούσε να ανοιχτεί και να ζωογονηθεί ο δικός του κόσμος από όλη τη δραστηριότητα και χρώμα από τον κόσμο εκεί έξω.

Το παράθυρο έβλεπε ένα πάρκο με μια όμορφη λιμνούλα.
Πάπιες και κύκνοι έπαιζαν στα νερά ενώ παιδιά αρμένιζαν τα καραβάκια τους. Ερωτευμένοι νέοι περπατούσαν χέρι-χέρι ανάμεσα σε κάθε χρώματος λουλούδια και μια ωραία θέα του ορίζοντα της πόλης μπορούσε να ειδωθεί στο βάθος.

Καθώς ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε όλο αυτό με θεσπέσια λεπτομέρεια, ο άνδρας στο άλλο μέρος του δωματίου έκλεινε τα μάτια του και φανταζόταν αυτό το γραφικό σκηνικό.

Ένα ζεστό απόγευμα, ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε μία παρέλαση που περνούσε.

Αν και ο άλλος άνδρας δεν μπορούσε να ακούσει τη φιλαρμονική – μπορούσε να τη δει στο μάτι του μυαλού του καθώς ο κύριος δίπλα στο παράθυρο το απεικόνιζε με παραστατικές λέξεις.

Μέρες, βδομάδες και μήνες πέρασαν.

Ένα πρωί, η πρωινή νοσοκόμα ήρθε να τους φέρει νερά για το μπάνιο τους μόνο για να δει το άψυχο σώμα του άνδρα δίπλα στο παράθυρο, ο οποίος πέθανε ειρηνικά στον ύπνο του.
Ξαφνιάστηκε και κάλεσε τους θεράποντες ιατρούς να πάρουν το νεκρό σώμα.

Όταν θεωρήθηκε πρέπον, ο άλλος άνδρας ρώτησε αν θα μπορούσε να μεταφερθεί δίπλα στο παράθυρο. Η νοσοκόμα ευχαρίστως έκανε την αλλαγή, και εφ’ όσον σιγουρεύτηκε ότι ο άνδρας αισθανόταν άνετα, τον άφησε μόνο.

Σιγά, επώδυνα, στήριξε τον εαυτό του στον ένα του αγκώνα να δει για πρώτη φορά του τον έξω κόσμο.
Πάσχισε να γείρει να δει έξω από το παράθυρο δίπλα στο κρεβάτι.

Αντίκρισε ένα λευκό τοίχο.

Ο άνδρας ρώτησε τη νοσοκόμα τι θα μπορούσε να ανάγκασε το συχωρεμένο συγκάτοικό του ο οποίος περιέγραφε τόσο έξοχα πράγματα έξω από το παράθυρο.

Η νοσοκόμα αποκρίθηκε πως ο άνδρας ήταν τυφλός και δεν μπορούσε να δει ούτε τον τοίχο.

Πρόσθεσε, ‘Ίσως ήθελε απλά να σου δώσει θάρρος.’