Ημέρα θλίψης η σημερινή για πολλούς λόγους. Θα επανέλθω σε αυτό το Post με λεπτομέρειες. Προς το παρών δεν έχω άλλα λόγια, δεν έχω άλλα δάκρυα…
–
Έχασε τον πατέρα του πριν από 6 μήνες. Τον βασάνιζε που δεν πρόλαβε να τον δεί το τελευταίο βράδι, εκείνη την Παρασκευή που είχε μείνει Θεσσαλονίκη. Μετά από αυτό έβαλε πρώτα απ’όλους την οικογένεια. Γι’αυτό και μόλις τελείωσε τις δουλειές του (Μ. Πέμπτη), έτρεχε για να μην χάσει ούτε στιγμή, να προλάβει έστω και μια ώρα περισσότερο να δει τους δικούς του για το Πάσχα. Δυστυχώς στην Εγνατία οδό Κάποιος άλλαξε τα σχέδια του και τώρα βρίσκεται ψηλά, κοντά στον πατέρα του.
Ότι και να πώ γι’αυτόν τον άνθρωπο είναι πολύ λίγο και σίγουρα δεν θα μπορέσω να τα πω όλα. Τον γνώρισα στα μέσα Αυγούστου του 03 μόλις τελείωσα τον στρατό και έψαχνα για δουλειά. Με προσέλαβε. Και φυσικά από τότε έγινε φίλος, μέντορας, προστάτης μου. Με βοήθησε (όπως και πάρα πάρα πάρα πολλούς ακόμα) σε πολλές καταστάσεις σε πολλά θέματα. Ήταν ένας μεγάλος σε ψυχή άνθρωπος και εγώ είμαι πολύ φτωχός στα λόγια για να τον περιγράψω. Σίγουρα πάντως κατάλαβα ότι έχω πολλά δάκρυα ακόμα για αυτόν. Γιάννη, σε ευχαριστώ για όλα.
